Lumi që donte të këndonte

Në skaj të Livadhit rridhte një lumë i vogël. Çdo mëngjes ai këndonte: gurgullonte mbi gurë dhe përshëndeste peshqit e vegjël. Mingo dhe Zana uleshin shpesh në breg për ta dëgjuar. Por një ditë, kur erdhën, lumi nuk këndonte më. Uji rridhte ngadalë dhe i turbullt, sikur të ishte i lodhur.

1

Mingo nxori menjëherë xhamin zmadhues. „Pse nuk këndon? Çfarë i ka ndodhur?“ Iu afrua ujit dhe pa: qese plastike të ngecura mes gurëve, shishe që i zinin rrugën ujit, kapakë dhe copa ambalazhesh me ngjyra. „Lumi nuk është i sëmurë,“ tha Mingo ngadalë. „Plastika i ka zënë rrugën, dhe bashkë me të, edhe zërin.“

2

Zana u trishtua, pastaj u zemërua. „Kush mund ta bëjë një gjë të tillë?“ „Ndoshta dikush që nuk e dinte,“ tha Mingo. „Gjethet kalben dhe bëhen tokë, por plastika jo. Ajo mund të rrijë në ujë qindra vjet, duke u thyer në copëza aq të vogla, sa peshqit i gëlltisin.“ Papritur, drita e Zanës u ndez. „Kam një ide! Nëse lumi nuk pastrohet dot vetë, do ta ndihmojmë ne!“

3

Zana thirri të gjithë shokët, dhe Bleta erdhi me doreza për secilin. Mingo vendosi në breg katër shporta dhe u ngjiti nga një etiketë: PLASTIKË, QELQ, METAL, LETËR. „Pse katër?“ pyeti Nini. „Sepse çdo lloj mbeturine mund të bëhet diçka e re,“ shpjegoi Mingo, „por vetëm nëse i ndajmë siç duhet. Një shishe plastike mund të bëhet shishe e re, madje edhe një stol për parkun!“

4

Puna filloi. Nini, më e vogla e skuadrës, mblidhte kapakët mes guralecëve. „Një, dy, tre, katër, pesë… dhe shumë të tjerë!“ Dali, i durueshëm si gjithmonë, i shkëpuste ngadalë copat e plastikës nga kallamat, pa i grisur. „Ngadalë, por bukur!“ Mingo dhe Zana tërhiqnin qeset nga gurët dhe e vendosnin secilën në shportën e duhur.

5

Pranë një guri të madh, Mingo pa një shishe qelqi të thyer, me skaje të mprehta. Më tej, një kanaçe e vjetër dhe e rëndë ishte ngulur thellë në baltë. Mingo zgjati dorën. „Prit!“ i tha Bleta me qetësi. „Gjërat e mprehta mund të të presin, kurse ato të rënda mund të të lëndojnë. Kur diçka është e mprehtë ose e rëndë, çfarë bëjmë?“ „I kërkojmë ndihmë një të rrituri!“ u përgjigjën të gjithë.

6

Bleta shkoi e thirri të rriturit e Livadhit. Ata erdhën me doreza të trasha, një litar të fortë dhe një kovë për qelqin e thyer. Me shumë kujdes, e futën qelqin në kovë. Pastaj kapën litarin të gjithë bashkë, të mëdhenj e të vegjël. „Një, dy, tre… tërhiqni!“ Kanaçja doli nga balta me një „plluq!“ të madh, dhe të gjithë u rrëzuan mbi bar duke qeshur.

7

Kur u hoq edhe qesja e fundit, uji filloi të rridhte më shpejt. Kaloi mbi gurë, shkëlqeu në diell dhe u bë sërish i kthjellët. „Shët!“ tha Zana. „Dëgjoni!“ Gurgull, gurgull, gurgull! Lumi po këndonte përsëri. Një peshk i vogël kërceu nga uji, sikur të thoshte „faleminderit“. Nini duartrokiti nga gëzimi.

8

Në fund, shporta e plastikës ishte plot e përplot. Mingo u mendua. „Sot e pastruam lumin. Po si do ta mbajmë të pastër nesër?“ Zana dhe Dali bënë bashkë një tabelë të madhe me ngjyra: „KËTU LUMI KËNDON. MOS HIDHNI MBETURINA!“ Pranë saj vendosën një kosh. Ndërkohë, Bleta i çoi shportat në qendrën e riciklimit, që mbeturinat të bëheshin gjëra të reja.

9

Atë mbrëmje, Mingo dhe Zana u ulën sërish në breg. Lumi këndonte, dhe drita e Zanës vallëzonte mbi ujë. „Lumi nuk mund të thërrasë për ndihmë,“ tha Zana me qetësi. „Por na e tregoi me heshtjen e tij. Unë do ta mbaj mend: kur natyra hesht, duhet ta dëgjojmë më me vëmendje. Dhe kur ndihmojmë të gjithë bashkë, ajo këndon sërish.“

10